¤ماه تنها¤

بازهوای توزده به سرم ........وای ازاین هوای غم انگیز 

سکوت را می پذیرم اگر بدانم روزی با تو سخن خواهم گفت

تیره بختی را می پذیرم اگر بدانم روزی چشمان تو را خواهم سرود

مرگ را می پذیرم اگر بدانم روزی تو خواهی فهمید که دوستت دار

هوای توپره ازمهربونی......پره ازغریبگی چشمات.......

پره ازاونهمه خاطره قشنگ...........دوست داشتم با اونهمه سادگی

سادگی که حتی ازصدام میرسید.......نفهمیدم که چطورعشقو......؟؟؟؟/

توکوچه های روشن دلم گم کردی؟؟؟.............

فریادتودرهجوم ثانیه میپیچد ومن درحضورزیبای چکاوکها به تو می اندیشم

واین نگاه توست که مرا

                          به حدودلحظات می کشاند

نمیدانم چراوچگونه؟

                       اینچنین همه وجودم سراسر شوق توشده است

این سکوت وهم آلودت

                                         آرامش از چشمانم را میگیرد توازکدام قافله ای که         بایادتو عطرشوق دروجودم میپیچد

از استقبال قبیله عشق یاباران؟       که نم نم صدایت هرلحظه

مرابه قدمهایت میبرد                      نمیتوانم بدون نگاه تو.........آه......  

آه ازاین نگاه تو               که همه ی لحظاتم راپرکرده

حتی غبارثانیه نیز                عطریادت رادروجودم زنده میکند............

چشمانم خیره به خیالت                    درجستجوی حضورتوست

عکس‌ خدا در اشك‌ عاشق‌

قطره‌ دلش‌ دریا می‌خواست ، خیلی‌ وقت‌ بود كه‌ به‌ خدا گفته‌ بود.

هر بار خدا می‌گفت : از قطره‌ تا دریا راهی ا‌ست‌ طولانی ، راهی‌ از رنج‌

و عشق‌ و صبوری ، هر قطره‌ را لیاقت‌ دریا نیست.

قطره‌ عبور كرد و گذشت ، قطره‌ پشت‌ سر گذاشت .

قطره‌ روان‌ شد و راه‌ افتاد و هر بار چیزی‌ از رنج‌ و عشق‌ و صبوری‌ آموخت.

تا روزی‌ كه‌ خدا گفت : امروز روز توست ، روز دریا شدن ، خدا قطره‌ را به‌ دریا رساند

قطره‌ طعم‌ دریا را چشید ، طعم‌ دریا شدن‌ را اما...

روزی‌ قطره‌ به‌ خدا گفت : از دریا بزرگتر ، آری‌ از دریا بزرگتر هم‌ هست ؟
خدا گفت:  هست.
قطره‌ گفت : پس‌ من‌ آن‌ را می‌خواهم ، بزرگترین‌ را ، بی‌نهایت‌ را.

باز برمیگردم به تنهای ام

به آن اتاق زیبای تنهایی

به آن خلوتگاه همیشگی ام

در اتاقم قدم می گذارم به دوران کودکی

چه زیبا بود و دوست داشتنی

کودکی هر چه بود

پاک بود و بی ریا

اینک زمان زمان کودکی ایست

باید کودک بود و زندگی کرد

زندگی را فهمید زندگی را چشید

همیشه دوست دارم بر گردم و کودکی باشم

ولی هیچ وقت همه چیز بر وفق مراد نخواهد بود

از اتاق و از تنهایی ام کمک می جویم

تنهایی ام می گوید

دیوانه باش و دیوانه وار زندگی کن

تنها دیونه است که روح آرامش را میبیند

همین و بس

دیوانه یک مشکل دارد آن هم دیوانگی

و دغدغه نگاه ترحم آمیز

اما تو هزاران مشکل داری

دیوانه باش و دیوانه بمان و دوانه وار هم بمیر

برای چه کسی مهم است؟

بشکن و همه چیز را خرد کن!

به دیوار مشت بکوب!جیغ بکش!

و گوش فلک را کر کن!

از خدا شاکی شو!

وگریه کن

هیچ کس را نبخش!

نفس بکش.............

همه روزمرگی هایت را به دل سنگ

دیوارهای اتاقت بده

و یک نفس عمیق بکش!

و به دنیا لبخند بزن.........!تا ببینی دست آخر

چطور دنیا به ریشت میخندد

بگذار در تاریخ اسمت را بنویسند

بنویسند:

دختری ریش داشت

و دنیا به او می خندید

یا بگویند:

دخترک دیوانه بود!

صورتش را چنگ می زد!

اما تو نفس بکش..........

خودت را به نشنیدن بزن

وبی خیال باش

 

 

 

با تو ام ای سهراب

ای به پاکی چون آب

یادته گفتی بهم تا شقایق هست زندگی باید کرد؟

نیستی سهراب که ببینی شقایق هم مرد

دیگه به چه کسی باید دل رو خوش کرد؟

یادته گفتی بهم:اومدی سراغ من نرم و آهسته بیا

که مبادا ترکی برداره چینی نازک تنهایی تو!

اومدم آهسته و نرم تر از یک پر قو

خسته از دوری راه

خسته و چشم به راه

یاته گفتی بهم عاشقی یعنی دچار؟

فکر کنم شدم دچار

تو خودت گفتی چه تنهاست

ماهی اگر دچار دریا بشه

آره تنها باشه

یادته گفتی گاه گاهی قفسی میسازم

میفروشم به شما

تا با آواز شقایق که در آن زندانیست

دل تنهایتان تازه شود؟

دیگه حتی اون شقایق

که اسیر قفس سهرابه

نیست که تازگی بده به این دل تنهای من!

پس کجاست اون قفس شقایقت؟

منو با خودت ببر به قایقت!

 راست میگفتی

کاش مردم دانه های دلشان پیدا بود

من به دنبال یه چیز بهترم سهراب!

تو خودت گفتی بهم:بهترین چیز رسیدن

نگاهیست که از حادثه عشق تر است

.............................

 ودلش از بیخیالی این جماعت!

 تنها در این خانه گربه ها شاخ می زدند!

تنها در این خانه!

سکوت علامت بیداری ترانه بود!

وقتی درخت را به جرم جوانه قرنطینه می کردند

 و طبیبان بی شرم شوکران تشخیصشان گشودن رگها بود

 وقتی سلاخان حرفه یی

 شمع را در شقاوت میدان گردن می ردند

 تنها در پناه سایه ی او ایمن بودیم!

 حالا مرا ببین در این غروب ممتد

مترسک باغستانی رامانم کارگرانش گرسنه!

کلاغ ها دیگر نمی آیند بر افسانه ی بذر پاشان حلقه زنند! حلقه زنند....

آدمیان چشم بسته اند به نگاه درد آلود کبوتر

به زخم عمیق گلهای نیلوفر به انعکاس سردو عجیب

 خورشید هیچکس نیست تا راز گریه ای را کشف کند

 هیچ کس هق هق دخترکی پابرهنه در امتداد کوچه ها

 رانوازش نمی کند وهیچ سکوتی معنی عاشقانه نمی دهد

 چه جان کندنی ست هرزه در بیهودگی زندگی و غربتی

 در لحظه های بربادرفته هیچکس شعرباران نمی خواند

که بوی خاک نمناک رامیدهد هیچ مسافری تن خسته

 وبرهنه کویر را به نگاهی حقیر وگذار نمی بیند هیچکس

 کرکس های پیر به دنبال لاشه گم شده مهربانی میگردند

 وگرگ های سیر شده طمع به گرسنگی ماهی کوچک

 دریای امید موذیانه میخندند حقارتیست میان آدمیان

 عچیب تراز هر کابوسی نگاه های زهرآگین وآغشته به

سیاهی کینه قلبهای آهنین و سنگی مردم این دنیای وارونه

بی عاطفگی

از زجر نگاه غریبه ها خواهم گریخت  وتمام

بی احساسی های همیشگی را به فراموشی خواهم

سپرد

شبی خواهم آمد ونگاه سبز دلت را به بهشت آرزوهایت

خواهم گشود

و دستهای خسته ات را با حس عاشقانه نوازش

خواهم کرد

شبی خواهم آمد

وپنجره ها را رو به مهتاب را برایت باز

خواهم کرد

ونگاه خورشیدت را پر از جاودانگی بهشتی

خواهم کرد

تپش ثانیه هایت را ترنم بهاری عشق خواهم شد

و تو را

تا تقدس همیشگی خواهم سپرد

 بی رحمانه اندک بود و واقعه

 سخت

نامنتظر

 ازبهار حظ تماشایی نچشیدیم

 که قفش باغ را پژمرده می کند

از آفتاب و نفش چنان بریده خواهم شد

 که لب از بوسه ی نا سیراب

 برهنه

بگو برهنه به خاک ام کنن

د سراپا برهنه بدان گونه که عشق

 را نماز می بریم

که بی شایبه ی حجابی باخاک

 عاشقانه در آمیختن می خواهم

به راحتی همان لبخندهای دوخته شده

به لبانت

و نفسهایت که پر بود از افسانه های خواب

ومن که خیره به تو به تماشای خوابیدنت

گریه میکردم

در نگاه من روزنه ایی نبود

به روشنی

 واتاق که پر بود از تاریکی

و نور نامحسوس

خودم را درون پلکهای خسته ات جستجو کردم

گفتم خودم را

اما نمیدانم کجا؟ چه زمان از خودم گریختم

و به تو پناه آوردم

هنوز نمیتوانم حتی سر سوزنی از خود را بیابم

پنجره نیمه باز اتاق

و سرک کشیدن ماه

برای دیدن تو

و ستاره هایی که بی اراده لالایی نام تو را میخوانند

چه شبها که آزگار فقط خوابیدنت را نفس کشیده ام

و احساس غریبی که از نبودن تو حیرانم می کند

نمی دانم در ذهن آبیم برای شعر های سپیدم چه تعبیر کنم؟؟؟

 مطلق یه سایه جاری تو هر نفس ساده من خسته ام از این همه

 ناسزای زندگی از این آوارگی روح که قسمت سرنوشت من شده بیزارم

 از خودم واین دنیای فانی همه چیز تلخ ودرد آوره و تلخ به تلخی کابوسهایی

 که هرشب رویاهای ناتمومم رو ازم میگیرن؛فرصت آرزو کردن که ندارم

بااین همه عذاب و اندوه ولحظه ساده دنجی واسه گریه و قتی حتی ابر

سپید دلتنگی هام بارونی نداره چه جوری می تونم غم ودرد رو ببارم

 روزایی که میگذرند مدام و پراز تکرار بیهودگی لحظه هامو خط خطی

میکنند و هیچ نامه رسونی نمیاد به ته کوچه بن بست اقاقی تانامه سربسته

 امید به دل دلواپس من برسونه سایه مثل ترس شب و تاریکی تمام این کوچه

 خاموش رو می گیره و سکوت که تنها یادگار بجا مانده از نفس های ساکن

 کوچه ات فصلهای زندگی گذر زمان رو حس نمی کنند وچشمهای خیره به آسمونم

که انگاری منتظر معجزه خدا هستند و گواهی برای روشنی های که هرگز نداشتم

مثل کویر خشک دلم دستای سردم خسته وخالی سوی آسمون آبی رنگی که تنها

 درگاه واسه خواستن آواز نیاز می خونند و دلیل این همه بی کسی شون از

 اونی که اون بالا نشسته میپرسند دلیل یه عمر زجر مدام دلیل بی ستاره بودن شباشو نو

 دلیل این همه تنهایی رو دلیل این زندگی رو که هیچ نشونی از زندگی نداره از بس دعا کردم

و فرصتی واسه گریز از این همه دربدری خواستم خسته شدم

 دریغ از یه حادثه کوچیک درختای زرد باغچه بوی خاک پیری

 میدن و چشمای بی فروغ من تازگی هاشون وقتی از پنجره به مهتاب خیره میشم

گم میکنن وغیر تاریکی چیزی نمی بینن غمام به اندازه روزای عمرم

رو شونه های خسته ام سنگینی می کنند وحسرت تموم لحظه های بی امید

 بودنم رو به رخ صداقتم می کشونند پوچی از خودم ازفرداهام مگه زندگی

 بی دلیل فردایی هم داره? مگه بازیچه بودن آرزو میخواد? باورت میشه

از پر کشیدنت هنوزم که هنوزه ته همون کوچه نشستم کنار همون درخت پوسیده

 خیالم و هیچ روزنه ای نیست که به بغض فرو بسته لبهام لبخندی هدیه بده

و بهم بگه کجای قصه ام? من کجای این زندگی? تو کدوم طلسم تلخ

نامرادی های سرنوشتم?کجای قصه ام?

 وهیچ کس نیست که گریه هاتو ببینه درداتو احساس کنه

 وباعلامت سر حرفاتو تأیید کنه گریه نکن؛محکم باش

 صبور باش این روزا که همه دنبال حرفای تازه هستن

 شنیدن یه صدای گرم یه جای امن و یه تکیه گاه محکم

 این روزا که هیچکی حالتو نمی پرسه فقط نگات میکنن

 واز مقابلت می گذرن این روزا که وقتی به ترافیک توی

 خیابون ؛به ساعت وبه آدما نگاه کردن دل آدمو سخت می گیره

این روزایی که میگذره....آروم آروم... شب می ره و صبح میشه

 فقط تو می مونی فقط تویی که غصه می خوری دنیای ماشینی

 هنوز ادامه داره هیچ کس به حالت چشمای تو پی نمی بره هیچ

 کس نمی دونه چی توی این مغزه کوچیکت میگذره باید آروم شی

 باید به فکر یه هوای تازه باشی باید دنبال واژه های جدید باشی

باید سعی کنی مث بچگی هات از ته دل بخندی بی هیچ دغدغه ایی

 بی هیچ نگرانی وغصه ایی یکی هست که همه چیزو داره میبینه

 شاید یه روز نوبت تو هم برسه !!

مرد جوانی وسط شهری ایستاده بود

و ادعا میکرد که زیباترین قلب را در آن شهر دارد

جمعیت زیادی گرد آمدند قلب او کاملا سالم بود

و هیچ خدشه ایی بر آن وارد نشده بود

پس همه تصدیق کردند که قلب او به راستی زیباترین قلبی است که تا کنون

دیده اند

مرد جوان در کمال افتخار با صدایی بلندتر

به تعریف از قلب خود پرداخت

ناگهان پیرمردی جلوی جمعییت آمد

و گفت اما قلب تو به

زیبایی قلب من نیست

مرد جوان و بقیه جمعیت به قلب پیرمرد نگاه کردند

قلب او با قدرت تمام می تپید

اما

پر از زخم بود

قسمتهایی از فلب او برداشته شده

و تکه هایی جایگزین  آنها شده بود

اما آنها به درستی جاهای خالی را پر نکرده بودند

و گوشه هایی دندانه دندانه در قلب او دیده می شد

در بعضی نقاط شیار های عمیقی وجود داشت

که هیچ تکه ایی آنها را پر نکرده بود

مردم با نگاهی خیره به او مینگریستند

وبا خود فکر میکردند

این پیرمرد چطور ادعا میکند که قلب زیباتری دارد

مرد جوان به قلب پیرمرد اشاره کرد

و با خنده گفت تو حتما شوخی می کنی........

قلبت را با قلب من مقایسه کن

قلب تو تنها مشتی زخم وخراش و بریدگی دارد

پیرمرد گفت درست است  قلب تو سالم

به نظر میرسد اما من هرگز قلبم را با قلب تو عوض نمیکنم

میدانی هر کدام از این زخمها نشنانگر انسانی استکه من عشقم را

به او داده ام من بخشی از قلبم را جدا کرده ام

و به او بخشیده ام او هم بخشی از قلب خود را به من داده

که به جای آن تکه ی بخشیده شده قرار داده ام

همه چون این تکه ها مثل هم نبوده اند

گوشه هایی دندانه دندانه در قلبم دارم

که برایم عزیزند چرا که یادآور عشق میان دو انسان هستند

بعضی وقتها بخشی از قلبم را به کسانی بخشیده ام

آنها چیزی از قلب خود به من نداده اند

اینها همین شیار های عمیق هستند

گر درد آورد ه اند اما یاد آور عشقی هستند

که داشته امیدوارم که انها هم روزی باز گردند

واین شیار های عمیق را با تکه ایی

که من در انتظارش بوده ام پر کنند...........

حالا میبینی که زییایی واقعی چیست؟

مرد جوان بی هیچ سخنی ایستاد

در حالی که اشک از گونه هایش

سرازیر بود به سمت پیرمرد رفت

و از قلب جوان و سالم خود تکه ای

بیرون آورد و با دستهایی لرزان به پیرمرد تقدیم کرد

پیرمردآن را گرفت و در قلبش جای داد

وبخشی از قلب پیر و زخمی خود را جای

زخم مرد جوان قرار داد!!!!!!!!!

سکوت

بیشتر از هوا همه جا را پر کرده است

آینه

نقش یک تار عنکبوت متروکه را در خود می بیند

صدای ثانیه های گریز پای ساعت صدای زنگ سکوت در گوش من می آید

لبهای خشکیده من با اشکهای نمناکم تر می شود

هنوز هستم

ولی هنوز می شنوم صدای فریاد دلم را هنوز می شنوم

کاش می شد نامه ای به دل می نوشتم تا جوابش از خدا می آمد

کاش می شد پنجره را می گشودم تاکه بوی قاصدکها پر کند فاصله را...

پر کند غرور را...

وسوسه را...

سکوت را...

آری باز کنید پنجره قلبهارا باز کنید چشم ها را ببینید که چه زیباست خدا...

هنوز باور ندارم دوریت راو رفتنت را

و شبانه از سرنوشتنم را در کنار

جاد ه ی خاکی قلب من

و ردبای عاشق تو هنوز برسه زنان

رو خاک مونده وسکوت سنکین روح

خسته مو در هم میشکنه تا بودی همه چیز بود

عشق احساس  زندگی و آرزو

اما حالا نیستی

ومن هنوز در این کوره راه این سرنوشت

 بی بر گشت انتظارت را می کشم

 اگر چیزی در من نمانده اما هنوز قلب

 باک و عاشقی دارم که تا همیشه به نام تو خواهد بود

هر چند رفتنت را برگشتی نیست

اما در ذره ذره تو را فریاد میزنم تا همیشه!!!!!!!!!!!!

دیگر کسی نمی کوبد دراین خانه متروک را کسی دیگرنمیپرسد

 چرا تنهای تنهایم

و من چون شمع میسوزم ودیگرهیچ ازمن نمی ماند و من

 دریای پر اشکم که

طوفانی به دل دارم درون سینه پرجوش خویش اما کسی

 حال من تنها نمی پرسد

ومن چون تک درخت زرد پاییزم که هردم بانسیمی برگی

از او میشودجدا و دیگر هیچ ازمن نمی ماند!!!

دخترک شب شیشه ایی غم بگو راز پنجره دلت رو کی می دونه وقتی سر رو شونه

 ستاره ات می ذاری؟ کی به خیالش واست غزل عاشقونه می خونه غبار راه کدوم

 مسافر نشسته رو قاب خیالت واسه پرگرفتنات تو آسمون رویا کدوم نگاهی سپرده دل

 به تو شده واسه اوج پر وبالت بگو عطر تن تو کی رو شده حس خوب زندگی کی تو

 دفتر شعرش نوشته برات شعر سرخ دیوونگی کی رو سایه های شکسته چشم تو شده

 یه طرح موندگار کنج تابلوی تصویر دلت اسمشو نوشته به یادگار رنگ سیاه موهات

 شب قصه کدول چشما شده؟ اسم تو حرف دلتنگی غربت کدوم لبها شده این همه گفتم

 از حکایت تو و یه غریبه نگفتم چشات برام یه رویاست نگفتم که این منم که پشت

حصار دلت موندم با یه دنیا سر سپردگی روح و قلبمو بخاطرت زدم سوزوندم

؛(آقا حامد اینم مطلبت نگی نخوندم)

چه فکر میکنی؟

که بادبان شکسته

 زورق به گل نشسته ایست

 زندگی؟

 دراین خراب ریخته

 که رنگ آفت از او گریخته

 به بن رسیده راه بسته ایست

 زندگی؟

چه

 سهمناک بودسیل حادثه

 که همچو اژده ها دهان گشود

 زمین وآسمان زهم گسیخت

 ستاره خوشه خوشه ریخت

 و آفتاب در کبود دره های آب

غرق شد

 هوابد است

 تو

 با کدام باد می روی؟

 چه ابر تیره ایی گرفته سینه ی

 تو را

که با هزار سال بارش شبانه

روز هم دل تو وا نمیشود

 تو از هزاره های دور آمدی

 در این دراز نای خون فشان

 به هرقدم نشان نقش پای

 توست

 در این دشتناک دیو لاخ زهر طرف

 طنین

 گامهای ره گشای توست

 بلند وپست این گشاد دامگاه ننگ و نام

 به خون نوشته نامه ی وفای توست

به گوش بیستون هنوز

 صدای تیشه های توست

چه تازیانه ها که با تن تو تاب عشق آزمود

چه دردهاکه ازتوگشت سربلند

 زهی شکوه قامت بلند عشق

که استوار ماند در هجوم هر گزند

 نگاه کن هنوزآن بلند دور

آن سیپده

 آن شکوفه زار انفجار نور

 کهربای آرزوست

سپیده ایی که جان آدمی هماره درهوای اوست

 ببوی یک نفس در آن زلال دم زدن

سزد اگر هزاربار بیفتی از

 نشیب راه وباز

 روی نهی بدان فراز

چه فکر میکنی؟

 جهان چو آبگینه ایی شکسته ایست

 که سرو راست هم دراو شکسته می نمایدت

این روزای عید واسه همه روزای شادی و خوش باشیه؛اما واسه من روزای ماتم!یه

جورایی شدم مث خروس جنگی ؛خودمم از دس خودم خسته شدم دیروز واقعا نهایت بی

ادبیم رو نمایان کردم بامادرم یکی به دو کردم!وای خدایا منوببخش!دلم میخوادبمیرم اما

حضرت عزراییل هم منو معطل میکنه تا آخرش دستی دستی بندازم خودمو تو جهنم!یکی

نیست بهم بگه آخه خره!دردت از کجاست؟اگه یه سوء تفاهم باعث شده اینجوری همه

خانواده رو بهم بریزم پس بمیرم بهتره نمی دونم چه مرگمه فقط مونده بود تواین صفحه

بی زبون هم عقده هامو خالی کنم که بی نصیب نباشه نه اینجوری نمیشه باید فکری کرد

واسه یک تغییر اما آخه چه جوری؟اصلا تقصیر خودشونه! میخواستن اینجوری تربیتم

نکن که حالا بشم این دختره زبون دراز! آخه شما بگید تو این دورو زمونه اگه ازحقت دفاع

 نکنی و جواب کسی رو ندی که کلاه آدم پس معرکست!اه خسته شدم اصلا بیخیال ببینیم

چه می شود و چه بلایی با این زبون لعنتیم سرم میاد

تانگاه میکنی وقت رفتن است ای دریغ و درد همیشه چه زود دیر می شود حرفهایی هست

برای گفتن که اگر گوش نبود نمی گوییم وحرفهایی هست برای نگفتن حرفهایی که هرگز

سربه ابتذال گفتن فرو نمی آرند حرفهای بی تاب وطاقت فرسا؛که همچون زبانه های آتشن

د وکلماتس هریک انفجاری به بند کشیده اند و کلماتی که پاره های "بودن"آدمی اند ازخودمی

 پرسم به کدام خوشبختی به کدام رنج به کدام یک از آنهای که دلیل زندگی ام بوده اند وبی

 بودنشان دوام آورده ام خواهم پیوست؟؟ ازکجاباید شروع کرد؟؟ از زندگی آنها که رفته اند

جز دل من یا آنها که مانده اند اما در دنیای تنهایی دور ازهم ؛جدا ازهم؟؟ آیاما آگاهی از آنچه

رنجمان می دهد وانچه دلیل فریادهایمان میشود داریم؟؟ فریادهای فروخفته ای که جای برای

 خالی شدن پیدا نمی کنند یک عمر درسینه می مانند وسپس بی صدا خاموش میشوند وکسی

هرگزبه آنهاپی نمی برد که باچه کردند؟ اما من!!! چه درد آور است از من سخن گفتن!!!

همچون سایه ی لرزان پاره ابری رهگذر برسینه ی تافته ی این کویر افتاده ام و می نگرم

 تادر زیر این آسمان کسی هست که بارسنگینی را که بر دوش های خسته وفرتوت این

کلمات نهاده ام وبرپشت زمین روانه کرده ام برگیرد؟؟؟؟

صدا کن مرا صدای تو خوب است صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است که در انتهای

صمیمت حزن می روید در ابعاد این عصرخاموش من از طعم تصنیف در متن ادراک یک

 کوچه تنهاترم وتنهایی من شبیخون حجم تراپیش بینی نمی کرد وخاصیت عشق این است

کسی نیست بیا زندگی را بدزدیم آن وقت میان دو دیدار قسمت کنیم بیاباهم ازحالت سنگ

 چیزی بفهمیم بیازودترچیزهاراببینیم ببین، عقربک های فواره درصفحه ساعت حوض زمان

 را به گردی بدل می کنند بیا آب شو مثل یک واژه درسطر خاموشی ام بیا ذوب کن درکف

دست من جرم نورانی عشق را مرا گرم کن در این کوچه های که تاریک هستند من از

 حاصل ضرب تردید وکبریت میترسم. من ازسطح سیمانی قرن می ترسم بیاتانترسم و من در

 طلوع گل یاسی از پشت انگشت های تو بیدار خواهم شد وآن وقت من،مثل ایمانی ازتابش

 استوا گرم ترا در سرآغاز یک باغ خواهم نشانید

شب را نوشیده ام و برای این شاخه های شکسته می گریم مرا تنها گذار ای چشم تبدار

سرگردان! مرا با رنج بودن تنها گذار. مگذار خواب وجودم را پرپر کنم. مگذار از بالش

تاریک تنهایی سر بردارم و به دامن بی تار و پود رؤیاها بیاویزم. سپیدی های فریب روی

ستون های بی سایه رجز می خوانند. طلسم شکسته خوابم را بنگر بیهوده به زنجیر مروارید

چشمم آویخته. او را بگو تپش جهنمی مست! او را بگو:نسیم سیاه چشمانت را نوشیده ام.

نوشیده ام که پیوسته بی آرامم. جهنم سرگردان! مرا تنها گذار.

تو مال منی... خودم کشفت کرده ام تو بامن میخندی بامن گریه می کنی در دلت را به من

 می گویی دیوونه! دلت برای من تنگ می شود ضربان قلبت بامن بالا می رود

باسکوتم؛باصدایم باحضورم؛باغیبتم تو مال منی این بلاهاراخودم سرت آوردم به من می گویی

 دوستت دارم و دوست داری آن را از زبان فقط من بشنوی برای که می توانی مثل بچه ها

خودت رالوس کنی؛ چه کسی بایک کلمه؛ با یک نگاه؛ دلت رامی ریزد؟ بعد خودش جمع

میکند وسرجایش می گذارد؟ چه کسی احساست راتروخشک می کند؟ اشکت رادر می آورد

 بعد پاک میکند؟ چه کسی پیش از آنکه حرفت راشروع کنی تا ته آن را نفس میکشد؟

دیوونه! من زحمتت راکشیده ام تابفهمی هنوزمی توانی شیطنت کنی؛انتظار بکشی؛تپش قلب

بگیری؛عاشق شوی تو حق نداری خودت را ازمن ومن را از خودت بگیری تو حق نداری

خودت را از خودت بگیری من شکایت میکنم از طرف هر دویمان از تو... به تو چه کسی

قلب مرا آب وجارو میکند؛دانه می پاشد تاکلمات مثل کبوتر از سرو کول من بالا بروند؟چه

کسی همان بلاهایی که من سر تو آوردم سر من آورده؟ من مال توام دیوونه! زحمتم را کشیده

 ای کشفم کرده ای... ... نترس چند سوال می پرسم و می روم... یک:چند سال پیرت کرده

اند؟ دو:چند سال جوانت کرده ام؟ سه:از دلت بپرس مال کیست؟ چهار:اگر جای خدا بودی،با

 ما چه می کردی؟ پنج:کجا برویم؟ دستت را به من بده...

امسال نوروز واسم اصلا معنی نداره! پس هیچی مطلب ازش نمی نویسم! ‏ تو بی نهایت شب وقتی نگات می خندید چشمای خیره من اندوهتو نمیدید چرا غریبه بودم باغربت نگاهت تصویرم ندیدم تو چشم بی گناهت کاشکی برای قلبت یه آسمون می ساختم روح بزرگ تورو چرانمی شناختم آینه گریه میکرد وقتی تورو شکستم ستاره پشت در بود وقتی در رو بستم تو بودی وسکوت وغروب سرد پاییز باغچه رو زیر و رو کرد برگای زرد پاییز حالا من غریبه دنبال تو میگردم باقلب آسمونی کمک کن تابرگردم

:

: